IMUNOSUPRESOR
immuno-suppresseur, adj., s. m. / immunosuppressant. [Lat. immunis = scutit, aparat, lit [a in = [ipsit da, munus = ob[iaafie; suppressus, de. [a suppri-mere = a afunda (sub = sup; premere = a apasa).} 1) Substanta care scade sau suprima raspunsul imunitar. Produsele din aceasta grupa sunt utilizate In tratamentui unor boli In care activitatea imunitara se presupune a fi In exces sau inadecvata (ex.: *conectivitele), sau In prevenirea reactiei de *rejet de grefa. Sin.: imunodepresor. 2) EfectuI unei sub-stante i.